NIEUWSBRIEF Stichting Een Royaal Gebaar, september 2006

Nummer 7 - speciale editie, 2006, jaargang 1

Redactie: Truusje van de Kamp en Ivan Wolffers

Webredactie: Theo Labrujere

OPROEP. OPROEP. OPROEP.

Stuur dit ook door aan mensen van wie u verwacht dat ze geïnteresseerd zijn!

De verkiezingen zijn in aantocht. Vier jaar lang is er een streng asielbeleid gevoerd waarbij minder naar de mensen gekeken werd dan naar de effecten die de overheid wilde bereiken. Vermindering van het aantal nieuwe asielaanvragen. Afronden van lopende asielaanvragen, die soms al vele jaren oud waren. Het is ten koste van welzijn en gezondheid van te veel mensen gegaan.

Mensen in de zorg en vluchtelingenwerk, maar ook veel vrijwilligers die bij de opvang van asielzoekers betrokken waren hebben vaak hun bezorgdheid over de manier waarop het beleid werd uitgevoerd geuit. In november zijn er verkiezingen en hopelijk spoedig daarna zal er een nieuwe regering aantreden. Het is tijd dat de mensen die dagelijks betrokken zijn bij de zorg van asielzoekers hun wensen aan een nieuwe regering laten weten zodat de komende vier jaar in het teken zullen staan van een asielbeleid met een menselijk gezicht. Een beleid waarin welzijn en gezondheid van asielzoekers een grotere rol krijgen.

Daarom organiseren de stichting Een Royaal Gebaar, de stichting Pharos, Dokters van de Wereld, de Johannes Wierstichting , Childright, Vreemdelingenwerk Nederland en de Vrije Universiteit, het VUMC en de International Federation of Medical Students Associations (IFMSA) op 23 oktober 2006 in de aula van de Vrije Universiteit een werkconferentie ASIELBELEID EN GEZONDHEID om suggesties te formuleren voor een nieuwe regering. Als het u ook zorgen baart kom dan ook! Geïnteresseerden kunnen zich inschrijven via: http://www.pharos.nl/conferentie/

Er is een duidelijke relatie tussen het gevoerde asielbeleid en de gezondheidstoestand van asielzoekers. Onderzoek laat zien dat 5% van de vluchtelingen als ze in Europa komen aan Post Tramatic Stress Disorder (PTSD) leidt en 10% van hen aan depressie. Bovendien blijkt dat naarmate mensen langer in Nederland verblijven, wachtend op de uitslag van hun asielprocedure depressie en PTSD procentueel toenemen. Een verband ligt voor de hand. Casuïstische mededelingen laten zien dat de asielprocedure erg lang duurt (soms kan dat op lopen tot meer dan tien jaar) en dat de onzekerheid en het verbod om te werken een zeer negatieve invloed hebben. Het aantal zelfmoorden onder asielzoekers die de uitkomst van de procedure afwachten is hoog. Daar komt nog eens bij dat het ontmoedigingsbeleid in Nederland geleid heeft tot een soms vijandige attitude van Nederlandse ambtenaren ten aanzien van asielzoekers waarbij bureaucratische procedures gebruikt worden om asielzoekers te ontmoedigen in Ne

derland te blijven. Ze hebben echter heel vaak geen keus, hetgeen leidt tot demoraliserende situaties met alle gevolgen van dien. In mei 2005 richtte de coördinator vertrouwensartsen kindermishandeling zich nog in een brief tot de Nederlandse regering om aandacht te vragen voor de toenemende problematiek omdat ook de kinderen van asielzoekers onder grote druk staan. Het is tijd een inventarisatie voor wat betreft de Nederlandse situatie te maken en die waar mogelijk te vergelijken met die in andere Europese landen. Het moment daarvoor is zeer opportuun, want in november gaat Nederland naar de stembus en het is goed om aan kiezers en politici de wensen van werkers in de zorg en andere betrokkenen bij zorg en opvang van asielzoekers criteria mee te geven waarmee ze het beleid kunnen verbeteren.

Het programma

Gedurende de ochtend is er een programma waarin vier sprekers op zullen treden. Twee daarvan zullen zich richten op hoe het beleid op zichzelf ziekmakend is en de problemen van deze kwetsbare groep alleen maar verergert. De twee andere sprekers zullen ingaan op de gevolgen van de gebrekkige toegang van asielzoekers tot de Nederlandse zorg. Juist mensen met een verhoogde kwetsbaarheid (vulnerability zoals de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) dat noemt) hebben extra zorg nodig, maar in plaats daarvan worden hun behoeften aan gewone zorg genegeerd. In Nederland zijn erg veel werkers in de gezondheidszorg betrokken bij de behandeling en begeleiding van asielzoekers en hun kinderen. Wij gaan uit van tussen de 300 en de 400 deelnemers en vragen hun evaringen met ons te delen. Dat gebeurt tijdens het middagprogramma via werkgroepen. Deze werkgroepen zijn thematisch van opzet: asielbeleid en zorg aan kinderen, asielzoekers en spoedeisende hulp, asielzoekers en geestelijke gezondhei

dszorg, het functioneren van de koppelingswet bij de toegang tot zorg van asielzoekers etc. De opdracht in deze werkgroepen is om aanbevelingen te doen voor verbeteringen. Woordvoerder van de politieke partijen zullen door een discussieleider geconfronteerd worden met de aanbevelingen en gevraagd worden commentaar te geven en wat zij ermee willen doen als ze in een nieuwe regering komen.

Rapport

Ter gelegenheid van de werkconferentie zal een rapport worden gepubliceerd. Daarin zijn de bijdragen van de inleiders opgenomen. Verder zullen de aanbevelingen van werkgroepen erin worden opgenomen en de reacties van de politici. Dat geheel zal in de media verspreid worden en wat extra exemplaren zullen aan relevante instellingen gestuurd worden. Eén exemplaar zal aangeboden worden aan de informateur die in november 2006 benoemd zal gaan worden en hem zal gevraagd worden het rapport aan de formateur te overhandeigen met het verzoek de aanbevelingen mee te nemen in het asielbeleid van een nieuw te vormen kabinet. In het najaar van 2007 wordt een vervolgconferentie georganiseerd om te inventariseren wat de politiek gedaan heeft met de aanbevelingen.